من و متعه ام

نکاتی در خصوص خواندن صیغه عقد موقت

قوانين فروع دين ما «تعبّدي» هستند و ازدواج و قوانين آن نيز از اين امر مستثناء نيستند.

با توجه به مشکلاتي که در اثر غلط خواندن صيغه عقد به وجود مي آيد (که در همين مطلب اشاره ميشود) لازم ديدم که در راستاي مطالب قبلي ، نکاتي رو هم در اين خصوص ذکر کنم تا انشاءالله کساني که قصد انجام اين کار خير را دارند (چه براي موقت و چه براي محرميت قبل از عقد دائم) بتوانند بدون مشکل (معنوي!) ، از فوايد آن استفاده کنند.

نکته بسيار مهمي که بايد توجه شود اينست که با توجه به تعبدي بودن احکام دين ما ، سعي کنيد در اين مسائل دقت کافي را اعمال کنيد تا مسائلي مثل حرام ابد شدن و يا مشکل اون خانمي که در کامنتها گفته پيش نياد. (ايشون قبل از عقد دائم ، با طرف مقابلشون عقد موقت کردند و قبل از پايان عقد موقت يا بخشيدن مدت ، عقد دائم خوندند که عقد دوم باطله)

براي خواندن صيغه عقد ، وجود يکي از الفاظ « متعت » يا « زوجت » يا « انکحت » لازم است.

و براي تحقق قبول ، « هر » « لفظ » ي که دلالت بر رضايت طرف کند ، کافي است.

در عقد موقت ، ذکر مهريه و مدت لازم است و چنانچه عمداً(حياء/…) يا سهواً (فراموشي/غفلت/…) ذکر نشود ، عقد باطل است. (*تبصره در زیر این مطلب)

لازم به ذکر است که زمان شروع محرمیت هم زمان شروع خطبه است. (هر چند تعداد اندکی از فقهاء این قول را داردند که میتوان در عقد ، ابتدای محرمیت را زمانی بعد از خطبه تعیین کنند.) زمان اتمام (زمان حرام شدن طرفین به يکديگر) هم باید دقیقا مشخص شود ، در غیر اینصورت عقد باطل است.(*تبصره در زیر این مطلب)

مثالي از طرز خواندن صحيح گفتن صيغه عقد موقت توسط مرد و زن :

نکته 1 : همانطور که در بالا گفته شد ميتوان بجاي زَوَّجْتُ ، از مَـتَّعْتُ استفاده کرد و مرد هم مثلا ميگويد قَبِلْتُ (الْـمُـتْـعَـة)

نکته 2 : اگر شرط ضمن عقدي هم دارند (مثلا محدوده روابط) ميتوانند عبارت «وَ بِالشَّرْط» را اضافه کنند و در نتيجه عبارت چنين ميشود : زَوَّجتُکَ نفسي في المدةالمعلومةِ علي المهر المعلوم و بالشّرط

اگر فرد ديگري را براي خواندن آن وکيل شود (وکالت دادن لازم نيست لزوما لفظي باشد يا عربي) بسته به اينکه هر کدام يک فرد مجزا را وکيل کنند يا هر دو يک نفر را وکيل کنند يا مثلا مرد از جانب زن وکيل شود ، به الفاظ مختلفي ميتوان صيغه عقد را جاري کرد که به ذکر يک نمونه از دو حالت اخير اشاره ميشود :

اگر هر دو به يک فرد سوم ، وکالت دهند ، وکيل ميگويد :

و اگر مرد از زن وکالت بگيرد که وي را به عقد خود درآورد (که براي کاراي دونفري بيشتر به کار مياد!) کافي است بگويد :

يا قَبِلتُ لِنَفْسي يا قَبِلتُ لِنَفْسي هاکذا يا قَبِلتُ التَّزويجَ لِنَفْسي فِي المـُـدَةِ الـمَعلومَةِ عَلَى الْمَـهـرِ الْـمَـعْـلُـومِ

در صورتي که عقد بدليلي مثل غلط خواندن صيغه يا عدم تعيين مهر و مدت صحيح ، باطل باشد ، و نزديکي صورت گيرد ، يک دردسر جديد بنام «وطئ به شبهه» بوجود مي آيد که بموجب آن :

الف) «مهرالمثْل» يا مهريه معادل خانم ها در عرف ، « بايد » به ايشان پرداخته شود.

(مثلا مهريه معمول دويست تومان باشد ولي خانمي راضي شد به ماهي صد تومان ، اما بعدا معلوم شد که عقد به دليلي باطل بوده ، بايد مهريه معمول ، پرداخته شود.)

ب) بعد از علم به باطل بودن عقد ، خانم لازم است عدّه نگه دارد! (وطئ به شبهه ، عدّه دارد اما اگر زنا مرتکب شده بود عدّه نداشت.)

لذا براي محکم کاري يکي از 2 توصيه زير را انجام دهيد :

1- به يک فرد مطمئن ، وکالت دهند تا برايشان بخواند.

2- علاوه بر عربي ، فارسي را هم اضافه کنند چون برخي فقهاء مثل آقاي بهجت ، فارسي را به تنهايي کافي ميدانند و اکثر ايشان فارسي را در صورتي که عربي بخوانند و درست نشود کافي مي دانند.

براي مثال ؛ دختر بگويد : خودم را همسر موقت شما قرار دادم در مدت معلوم و بر مهر معلوم و بر شرط.
و پسر بگويد : قبول کردم اين متعه را.

و يا پسر با گرفتن وکالت از دختر ميگويد : خانم فلان را همسر موقت خود قرار دادم در مدت معلوم و بر مهر معلوم و بر شرط و قبول کردم از براي خود.

کلا کار از محکم کاري عيب نميکند!!!

براي بخشيدن مدت نيز کافي است مرد به زن بگويد : مدت را بخشيدم يا بگويد : وَهَـبـْتـُکِ الـْـمُدََّة

آنچه در بالا گفته شد ، قدر متيقن اکثريت فقهاء بود و شما ميتوانيد در مورد هر يک از نکات فوق مجددا از مراجع خود سوال کنيد. شايد مراجع شما در يکي از اين امور فتاواي ساده تري نيز داشته باشد. همچنين برای جلوگيري از اشتباه در خواندن صيغه عقد ، ميتوانيد اين دو تصوير را روی موبايل خود داشته باشيد!!! : طرز خواندن صيغه عقد توسط طرفين ، طرز خواند صيغه عقد توسط پسر با وکالت از دختر

ضمنا اگر ابهامي در مورد اذن پدر براي عقد موقت مانع شما بود ، ميتوانيد به مطلب بررسي کامل مساله اذن پدر در عقد ، رجوع کنيد.

* بطلان متعه در صورت عدم تعیین مهر، فتوای آقایان سادات، سیستانی و خوئی بود و برخی مراجع در این صورت قائل به «تبدیل به عقد دائم شدن» که یک نمونه اش رو در کامنتها میبینید.